Vreemde wezentjes
Er leven vreemde wezentje in de Adriatische zee. Ontdek hier wie ze zijn, hoe ze leven, wat ze eten...
Wormen
De vuurworm (Hermodice carunculata)
De vuurworm ziet eruit als een zeer mooie onderwaterduizendpoot. Hij wordt zo'n 30 cm lang en kan twee vingers dik zijn. Op de 125 lichaamssegmenten zitten witte stekelbosjes die hij bij bedreiging wijd openzet.
Raak hem niet aan... zoals zijn kleur al aangeeft: hij is giftig.
De haartjes kruipen in je huid (zoals bij de eikenprocessierups) en veroorzaken lichte tot ernstige irritatie, rode zwelling met jeuk en brandende pijn die weken kan duren.
Net zoals bij de haartjes van de rups kun je proberen ze er met sterke plakband uit te trekken.
Maar uiteraard is voorkomen beter dan genezen...
Gelukkig kunnen ze niet zwemmen, maar kruipen ze over de grond en de rotsen... Ze leven vooral op plaatsen waar veel zeegras groeit... en... ja hoor, in de baai op het eiland Vis waar ik ze zag, staat het er vol van...
Terwijl ze kruipen richten ze zich vaak op, om te "ruiken" waar ze voedsel kunnen vinden.
Ik zag ze met een aantal een dode dorade "opkuisen"... Toch een beetje eng die dingen... Hij is een echte rover. Naast het opruimen van dode vissen vallen ze - vaak in groep - zeesterren aan.
De kokerworm - borstelwormen (Polychaeta)
Ondanks dat ook deze mooi rood van kleur kunnen zijn, zijn ze totaal ongevaarlijk. Je zou ze dus in principe kunnen aanraken, maar je zal dus de kans niet krijgen... Vaak zie je ze niet eens. Het eerste wat opvalt, zijn kleine ronde gaatjes in de zandbodem in een baai. Soms steekt daar een kokertje uit. Als je heel stil bent en heel veel geduld hebt, kan je hen spotten.
Maar zodra ze jouw aanwezigheid opmerken... floep... en ze zitten weer veilig in hun kokertje. Je hebt ze in vele maten en kleuren en verschillende ondersoorten. Bij de grotere steekt hun koker tot wel 30 cm boven de bodem uit.
Je kan ze vinden op zandbodems, maar ook tegen de rotsen kort bij het oppervlak. Soms hangen ze zelfs ondersteboven aan de bodem van een bootje. Vaak leven ze heel dicht bij elkaar. Zo zag ik een mooie kolonie op het eiland Krk in de baai Sv. Mikul.
Hun huisje - de koker - bouwen ze korrel voor korrel op met slijm, zand, schelpjes of kalk dat ze op de bodem vinden. De geveerde kieuwen of tentakels van hun 'bloem' gebruiken ze om plankton en voedseldeeltjes te filteren.